หลังดองมาหลายสัปดาห์
ข้าพเจ้าเห็นว่าควรเอามาอัพซะที (ฮ่วย)
รูปทัศนศึกษาจ้า
เชิญทัศนา
(โหลดโหดบรม...บางรูปไม่สวย หรือมืดประการใดขออภัยล่วงหน้า)
...
...มาถึงที่หมาย...
ก่อนอื่นต้อง "เก็กหล่อ/สวย"
...ก่อนจะเตรียมตัว...
ไปลุยทุ่งนา
เดินขบวนฝ่าโคลนปลัก
แต่ก็ยังเก็กได้
เอ้า...เต๊ะท่าอะไรกันนั่น
ลุยโคลนก็ยังลัลล้า
เก็กท่าเล่นไม่เว้นวินาที
หลังสู้ฟ้า หน้าสู้โคลน
แล้วยังมีแรงเหลือมาถ่ายรูปรวมต่ออีก
โอ้ ที่รักส์ นานี้เขียวชะอุ่มชุ่มตา เรามาตั้งรกรากกันที่นี่เถอะ
จะได้มีลูกมีหลานทั่วบ้านทั่วเมือง
ทางนี้โดนแย่งที่...แล้วหนีไปตั้งรกรากที่อื่นแทน
"มันเป็นตัวการ!!!"
(เจ้าของบ้านเค้ามองอยู่ด้วยแน่ะ)
หน้ามินิมาร์ทยังไม่เว้น
ลุยนาเสร็จ เราก็มาทำปุ๋ยกันต่อ
รูปนี้พยายามถ่ายแมลงเต่าทอง...แต่ดันติดบวบ
พุดดิ้งนี่ละลายกลางแดดรึเปล่า?
บอกลาทุ่งนา เดินทางไปชมควาย
ขณะรอควาย...ยังไม่วายโพสต์ท่า
"แซวเรอะ...?"
สุดท้าย
...
แต่ไม่ท้ายสุด
(เพราะยังมีอีกเป็นกระตั้ก)
ควายยิ้ม
โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะพี่น้อง กร๊าก ฮ่า ฮ่า
อยากเล่าเรื่องตลกอีกเรื่องให้ฟัง
เคยอ่านเจอมาจากไหนไม่รู้ เล่าแบบดัดแปลงนิดๆ
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างรุนแรง
ไม่ได้ต้องการความเห็นหรืออะไร แค่อยากเล่า กรุณาเข้าใจด้วยนะจ้ะ ผู้อ่านที่รัก
คนเราน่ะ ใช้ชีวิตอยู่บนพื้นฐานมารยาท จารีตประเพณี
ไม่ใช่ทุกคนหรอก คนแหกคอกก็มี
เอาเป็นว่าคนส่วนใหญ่เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน
คำสุภาพ มารยาท ความเคารพ ความเกรงใจ
สารพัด
ทำตัว "เกรงอกเกรงใจ" คนที่เราไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าใคร
แล้วกับคนใกล้ตัวล่ะ
หลายคนไม่เคยเกรงใจเพื่อน
ไม่ว่าเพื่อนคนนั้นจะดีแค่ไหน สนิทกันแค่ไหน
เพื่อนกันไม่ต้องเกรงใจกันมากก็จริงอยู่
แต่คิดแล้วมันตลกนะ
ทำไมคนเราถึงไม่แคร์คนใกล้ตัวที่สุด
ทั้งๆที่เกรงใจคนไม่รู้จักรอบตัวแทบเป็นแทบตาย
เรื่องตลกแท้ๆเชียว
